laatste loodjes

Ik ga jullie proberen het Deense cijfersysteem uit te leggen. Waarschijnlijk zijn de Denen de enige die deze naar mijn idee complexe manier van beoordelen aanhouden want de verwarring was groot.
Ze beginnen bij -2 en dat is heel erg laag, zo laag dat ik mij afvraag waarom ze het uberhaupt in de reeks hebben opgenomen maar goed..dan komt 0, 2, 4, 7, 10 en 12!!! Een 4 is te vergelijken met onze 6 en een 7 is een 7 (is het nog te volgen?) een 10 zal een 8,5 zijn en een twaalf dan ben je een soort god. Nu heb ik dus twee tienen en een vier gehaald en daarvan raak ik toch een beetje verward. Ik blijf het moeilijk vinden om mensen te zeggen dat ik een tien heb gehaald omdat een 10 bijna niet serieus te nemen is, maar het is eigenlijk een 8,5 natuurlijk, waar ik heel erg blij mee ben. En dan die 4, dat is toch wel een smetje op mijn cijferlijst maar aan de ander kant is een 6 niet zo'n ramp. Met die vier (of zes) was ik het eigenlijk niet eens maar dan kom je weer in het vage grijze gebied van smaak waar wij in onze opleiding nog al eens last van hebben.
En dan nog, cijfers zijn maar cijfers en die wegen niet op tegen de ervaring. Ik ben mijn buro aan het leeg ruimen en bereid mij voor op de laatste week. Misschien dat ik Kolding niet echt ga missen maar de Deense mentaliteit bevalt mij wel, werken, maar niet te hard, vriendelijk, maar niet direct vrienden, gezond maar geen healthfreaks.

'Turning Torso'

De grote stad

Het is grijs in Kolding het regent veel en op sommige dagen lijkt het niet eens dag te worden. Een goed moment om voor een paar dagen naar Kopenhagen af te reizen dachten wij vorige week. Kopenhagen is vanaf Kolding 2,5 uur met de trein. Een mooie reis over twee eilanden verbonden door grote bruggen. Omdat we ondertussen al een aantal keer in Kopenhagen waren geweest wisten we welke straatjes we wel in moesten duiken en welke we beter konden vermijden. De te vermijden straten zijn eigenlijk niet zo moeilijk te onderscheiden, dat zijn diegene waar de mensen massaal doorheen schuifelen en waar de winkels zoals in alle steden dezelfde zijn. Maar als je daarentegen de straatjes vind waarin wij hebben rondgestruind vind je een oase van kleine volgepropte boektiekjes om je ogen uit te kijken, lekkere eettentjes en goede koffie (een verademing na al die slappe bakken op de designskolen) en aardige, relaxte mensen . Omdat alles volgens Niek in Zweden beter is en ik dat ook even met eigen ogen wilde bekijken besloten we voor een dag en een nacht naar Malmo te gaan, een half uur met de treinen je hebt ook Zweden van je landen-lijstje afgevinkt. En ik moet toegeven, in tegenstelling tot Kopenhagen waar al onze parapluutjes kapot zijn geregend, was er in Zweden een strak blauwe lucht, de prijzen liggen lager dan in Denemarken en de Zweden zijn iets beter te verstaan dan Denen, maar het bier is niet te betalen. Malmo is een mooie stad, een combinatie van oude en nieuwe architectuur. Mijn indruk van Zweden is op dit moment nog te klein om te kunnen zeggen dat ALLES beter is in Zweden. Kopenhagen heb ik in ieder geval toegevoegd aan mijn lijstje van favoriete steden.

Kroketten en kibbeling

Afgelopen weekend heb ik een generale repetitie van mijn terugkomst naar Nederland gehad en dat beviel prima! In een impulsieve actie besloot ik om toch mee te doen aan de Berenloop op Terschelling, een halve marathon met de start onder de Brandaris door de duinen en over het strand. Voordat ik zaterdag met de boot naar Terschelling vertrok bracht ik vrijdag nog een bliksembezoek aan mijn liefie in Leiden. Het viel mij op dat ik in Leiden anoniemer over straat liep dan in Kolding waar ik elke 5 minuten wel 'een bekende' tegenkom, en dat zegt veel over Kolding want Leiden is natuurlijk ook net een dorp.
Het geroezemoes in openbare ruimtes was niet langer ruis en bij de AH to go kon ik gewoon lekker in het Nederlands afrekenen, dat zijn ineens hele kleine dingen waar je je bewust van wordt na een tijdje in het buitenland te zijn geweest.
De Nederlandse delicatesses kroket en kibbeling heb ik niet voorbij laten gaan, en het was heerlijk! Niet dat ik nu elke dag zit te verlangen naar een kroket maar dat is altijd met dingen die je niet kan krijgen die mis je het meest.
En nu ben ik weer in mijn Deense leventje gestapt en zit weer braaf naast mijn Deense medestudenten achter mijn buro. De tijd gaat snel nog maar een maand en dan vertrekt de nachttrein weer naar Nederland.

Halloween, als regenboogmonster

 

 

maandag

Na een hectisch weekend met een huis vol bezoek is het weer maandag geworden.
Een nieuw kort project over 'products & emotions' staat deze week op het programma en waar ik mij, na introducties van vorige projecten op een Deense lezing had ingesteld, stond ons een aangename verrassing te wachten...
Half onderuit gezakt, voorbereidend op nog een paar uur wegdoezelen zag ik ineens in mijn ooghoek het blauw/ zwarte logo van de TU/delft opdoemen, mijn hoop op een Engelse presentatie werd vergroot. Aan de naam Pieter Desmet was in eerste instantie nog niet op te maken of het ook echt een Nederlander was en ook zijn uiterlijk verraadde zijn afkomst niet, maar na de eerste woorden 'hello everybody' was het duidelijk dat het een Engelse presentatie met een Nederlands accent werd, HEERLIJK! Helemaal toen hij tijdens zijn presentatie het beroemde Nederlandse (Delftse) gezegde 'meten is weten' aanhaalde werd het alleen maar beter!
Als eerste opdracht moeten we vanavond tijdens het eten bewust worden van welke emoties het eten oproept en aangezien ik hou van lekker, langzaam eten zal dat niet zo'n moeilijke opdracht zijn. Benieuwd wat deze week gaat brengen...

B&B Quwerkerk & Delight

Sinds twee weken is ons bed & breakfast Quwerkerk & Delight geopend en we doen goede zaken! Vanaf het eerste weekend zitten we al vol.
De overnachtingen kunnen afhankelijk van het soort bezoek gecombineerd worden met een dagje Welness, zwemmen, sushi eten, Kopenhagen bezoeken, het bezichtigen en beleven van de stamkroeg Knuds of een filmpje kijken (al dan niet in de open lucht)
Na zes weken 'hard' werken is ons project vorige week afgerond. Een paar dagen voor de deathline begon ik mij een beetje te irriteren aan de werkwijze van mijn franse compagnon want we hadden letterlijk nog niets ontworpen en hij bleef maar met nieuwe ideeen komen. Als een echte Captain heb ik geprobeerd wat knopen door te hakken en taken te verdelen en om zes uur in de ochtend van de presentatie is het dan toch allemaal goedgekomen. Ik zal jullie niet vermoeien met alle stress-momenten die ik heb beleeft in de 48 uur voor de presentatie maar we kregen applaus, geen vragen en de Denen waren verrast.
Ik moet weer verder met het verzorgen van onze gasten en het gereed maken van 6 bedden, we zijn helemaal volgeboekt dit weekend.